Zdradzone testamenty

Zdradzone testamenty – zbiór esejów Milana Kundery, po raz pierwszy opublikowanych w 1993 roku (pierwsze polskie wydanie: 1996). Został napisany w języku francuskim, tytuł oryginału brzmi Les testaments trahis.

Esej składa się z dziewięciu osobnych części, w których powracają ci sami bohaterowie, jak Franz Kafka czy Ernest Hemingway. Głównym tematem książki jest sztuka powieści: jej związek z humorem i muzyką, jej rozwój w czasie oraz to, jak pomaga rozumieć problemy naszych czasów.

Krytyczka Karen von Kunes z Uniwersytetu Harwarda wysuwa tezę Kundery, że „sztuka powieści rodzi się z humoru, czyli ze śmiechu z Boga”, podkreślając, że humor – rozpływający się w dwuznaczności powieści – jest najtrudniejszym do zrozumienia aspektem sztuki. Wskazuje przy tym, że autor, podobnie jak w swoich wcześniejszych esejach, ukazuje muzykę jako agresywną, tajemniczą siłę, która wpłynęła na historię i rozwój sztuki powieści. K. von Kunes określa także styl Kundery w Zdradzonych testamentach jako efektowny, oryginalny i pełen dowcipu.