Skauting dla chłopców

Skauting dla chłopców (ang. Scouting for Boys) – książka napisana przez gen. Roberta Badena-Powella w latach 1906–1907, a wydana w 1908. Składa się z kolejnych gawęd-rozdziałów. Jest to podstawowy podręcznik skautowy na świecie.

Pomysł napisania książki powstał już w 1906. Idee w niej prezentowane Robert Baden-Powell przetestował podczas pierwszego obozu skautowego na wyspie Brownsea. Podręcznik wydany został początkowo w sześciu częściach ukazujących się od stycznia do marca 1908, a następnie jako całość w maju 1908.

Książkę po raz pierwszy na język polski przetłumaczył Andrzej Małkowski w 1910 (rozpoczął już pod koniec 1909, wydanie w 1911), jej tłumaczenie stanowiło dla niego inspirację do powołania skautingu na ziemiach polskich i wykorzystania polskiej organizacji skautowej do przygotowania młodzieży do walki o niepodległość Polski.

Drugie polskie opracowanie, noszące tytuł Harce młodzieży polskiej, dokonane zostało przez Eugeniusza Piaseckiego i Mieczysława Schreibera. Pracę rozpoczęli w 1910. Tłumaczenie było gotowe na wiosnę 1911, jednak autorzy, nie chcąc robić konkurencji dla opracowania Andrzeja Małkowskiego, wstrzymali się z wydaniem o rok. Zaowocowało to dopracowaniem nazewnictwa. Książka po poprawkach została wydana latem 1912.

W 1913 pojawiło się tłumaczenie Bronisława Bouffałła Skauting dla młodzieży. Było to pierwsze tłumaczenie z upoważnieniem autora. Poprzednie dwie książki były opracowaniami na podstawie.