Siedem lat w Tybecie

Siedem lat w Tybecie – autobiograficzna książka podróżnicza z 1952 r., napisana przez Heinricha Harrera, na podstawie jego własnych przeżyć z lat 1944–1951, spędzonych w Tybecie podczas II wojny światowej oraz okresu przejściowego przed inwazją Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej na ten region w 1950 r.

Książka opisuje ucieczkę Harrera i jego towarzysza Petera Aufschnaitera z brytyjskiego obozu jenieckiego w Indiach. Następnie odbytą przez nich podróż do stolicy Tybetu – Lhasy, w której spędzili kilka lat. Autor szczegółowo opisuje ówczesną kulturę tybetańską. Po jakimś czasie Harrer staje się nauczycielem i przyjacielem XIV Dalajlamy.

Na podstawie książki w 1997 r. nakręcono film o takim samym tytule.