Powszechna historia nikczemności

Powszechna historia nikczemności (hiszp. Historia universal de la infamia) – zbiór opowiadań argentyńskiego pisarza Jorge Luisa Borgesa, opublikowany w 1935 roku. Większość utworów ukazała się w dzienniku „Critica” w latach 1933-34. W drugim wydaniu z 1954 roku autor dodał trzy drobne utwory. Polskie wydanie wyszło w 1976 roku, przekładu dokonali Stanisław Zembrzuski (główne opowiadania) i Andrzej Sobol-Jurczykowski (dwa prologi i część Et cetera).

W zbiorze przedstawione są opowieści o różnego rodzaju sławnych przestępcach, często amerykańskich, oparte na książkowych źródłach anglojęzycznych z lat 1911-32. Choć autor podaje zestawienie źródeł, nie trzyma się ich wiernie, zmienia daty i nazwiska, zwłaszcza w opowiadaniu Bezinteresowny morderca Bill Harrigan. Angel Flores, twórca terminu realizm magiczny, uznał tę książkę za początek całego nurtu. W prologu z 1954 roku autor nazwał te opowiadania barokowymi: „barokowy jest końcowy etap każdej sztuki, gdy ta ujawnia i niszczy własne środki.” Człowiek z przedmieścia to realistyczna historyjka o argentyńskim światku przestępczym.