Państwo Żydowskie

Państwo żydowskie (niem. Der Judenstaat) – książka autorstwa austriackiego dziennikarza narodowości żydowskiej Theodora Herzla, wydana w lutym 1896 w Wiedniu, która odegrała olbrzymią rolę w rozwoju ruchu syjonistycznego.

Podtytuł książki to Poszukiwanie nowoczesnego rozwiązania kwestii żydowskiej (Versuch einer modernen Lösung der Judenfrage).

Autor postulował masową emigrację Żydów z państw, w których narażeni są oni na antysemityzm i prześladowania, do nowoczesnego państwa żydowskiego, które mogłoby powstać w Palestynie lub Argentynie. Herzl uważał, że wszędzie tam gdzie mieszka większa liczba Żydów, istnieje antysemityzm, który jest zjawiskiem trwałym, w związku z tym prześladowania będą stale narastać. Sugerował powołanie dwóch organizacji Zrzeszenia Żydów i Towarzystwa Żydowskiego, które miały zająć się emigracją. Finansowanie winny zapewniać żydowskie banki oraz społeczność. Ostateczna decyzja o lokalizacji państwa miała należeć do społeczności żydowskiej. Sam Herzl preferował Palestynę jako „niezapomnianą ojczyznę historyczną” dla Żydów. Państwo żydowskie miało być stworzone w wyniku negocjacji z zainteresowanymi rządami i za zgodą mocarstw. Miał być to prawdziwa Ziemia Obiecana dla Żydów, kraj liberalny i nowoczesny. Obowiązywać miał w nim siedmiogodzinny dzień pracy, czego symbolem miała być flaga państwowa z siedmioma gwiazdami.

Tekst powstał w 1895 w Paryżu, po spotkaniu Herzla z baronem Maurice’em de Hirschem, założycielem Jewish Colonization Association – organizacji pomagającej w emigracji Żydów z Imperium Rosyjskiego i Królestwa Rumunii do Argentyny i innych części obu Ameryk. Herzl przedstawił swój tekst rodzinie Rotszyldów, których chciał przekonać do sfinansowania programu emigracyjnego i osadnictwa. Propozycje Herzla nie zyskały jednak poparcia wśród żydowskich elit, w związku z tym postanowił on przedstawić je opinii publicznej.

Książka została opublikowana po niemiecku w Wiedniu w 1896 przez wydawnictwo M. Breitenstein. Jeszcze w tym samym roku została przetłumaczona na hebrajski, angielski, rosyjski, francuski i rumuński. Łącznie przetłumaczono ją na co najmniej 18 języków. W 1915 na polski przetłumaczył ją i opatrzył wstępem Jakub Appenszlak. Ponownego przekładu dokonał w 2006 Jacek Surzyn.