Ozimina

Ozimina – powieść eksperymentalna Wacława Berenta, trzecia w jego dorobku, opublikowana po raz pierwszy w 1911 r.

Akcja powieści dzieje się w ciągu jednego wieczoru w lutym 1904 roku (na rok przed wybuchem rewolucji rosyjskiej) i obejmuje wieczór karnawałowy w warszawskim salonie barona Niemana. Dopiero w ostatniej, czwartej części książki akcja przenosi się na ulicę.

Uczestnikami imprezy są ludzie różnego pochodzenia i poglądów: oprócz gospodarza z rodziną jest tam także będący w podeszłym wieku weteran walk narodowowyzwoleńczych, przedstawiciele arystokracji i plutokracji, damy z bawidamkami, młodzież, ksiądz, rosyjski pułkownik, profesor, szlachcic z Litwy, para znanych śpiewaków oraz anonimowe tło.

Dla autora najważniejszy był podział tych postaci na dwie grupy: warstwę wykształconą i lud.