Mein Kampf

Mein Kampf (pol. Moja walka) – książka napisana przez Adolfa Hitlera w stylu diatryby podczas jego pobytu w więzieniu w Landsbergu na początku lat dwudziestych XX wieku i opublikowana w 1925 (I część) i 1927 (II część). Na jej treść składają się trzy części: pierwsza zawiera zmitologizowaną autobiografię Hitlera jako ciężko doświadczonego przez życie znawcy problemów mas, druga prezentuje w heroizujący sposób dzieje ruchu narodowosocjalistycznego, a trzecia wykłada światopogląd przywódcy NSDAP. Publikacja miała świadomy charakter propagandowy i była inspirowana więzienną lekturą prac dotyczących oddziaływania na masy, w tym książki Psychologia tłumu Gustave’a Le Bona (1895). Frontyspis wydania oryginalnego upamiętnia nekrologiem szesnastu zabitych uczestników puczu monachijskiego z 1923, za którego współorganizację Hitler został skazany.

Pod koniec sierpnia 1938 nakład książki wyniósł 4 mln egzemplarzy, w okresie III Rzeszy do czytelników trafiło 12,5 mln sztuk, a Hitler przez wzgląd na fortunę uzyskaną ze sprzedaży zrezygnował z pensji kanclerza. Badacz książki Hitlera Hermann Hammer wykazał, że choć kolejne jej wydania nieco się od siebie różniły, to najważniejsze zmiany merytoryczne zostały dokonane do 1930, zaś późniejsze korekty miały jedynie charakter stylistyczny. Wśród zmian, najistotniejszą, z punktu widzenia ideologii nazistowskiej, była rezygnacja z pojęcia demokracji germańskiej na rzecz zasady wodzostwa (niem. Führerprinzip).