Fenomenologia ducha

Fenomenologia ducha (niem. Die Phänomenologie des Geistes) – jedno z najważniejszych dzieł filozoficznych G. W. F. Hegla i całej europejskiej historii filozofii, wydane w 1807 roku.

Przed wydaniem tego dzieła Hegel szedł ręka w rękę z Schellingem, ale w Fenomenologii ducha wyzwolił się ostatecznie od wpływu Schellinga i stworzył własny oryginalny system filozoficzny.

Zagadnienia Fenomenologii ducha zostały następnie przez Hegla podsumowane w Encyklopedii nauk filozoficznych (wydanej w 1817 roku), w której to znalazły się jako część „Ducha subiektywnego” w ramach ogólnej „Filozofii ducha” (w skład której wchodzą także „Duch obiektywny” i „Duch absolutny”).