Dopóki mamy twarze

Dopóki mamy twarze. Mit opowiedziany na nowo (tyt. oryg. Till We Have Faces: A Myth Retold) – ostatnia powieść brytyjskiego pisarza i naukowca, C.S. Lewisa, należąca do gatunku fantasy, przeznaczona dla dorosłych. Po raz pierwszy wydana w 1956 roku, w Wielkiej Brytanii. W Polsce ukazała się w przekładzie Łukasza Nicpana (1992 r., tytuł: Póki mamy twarze: mit opowiedziany na nowo) oraz Alberta Gorzkowskiego (2010 r., Wydawnictwo Esprit). Fabuła stanowi powtórzenie mitu o Kupidynie i Psyche, który przez Lewisa został odczytany na nowo i ukazany z zupełnie innej perspektywy (w posłowiu autor ujawnia, że bazował na Metamorfozach Apulejusza i zaznacza wprowadzone przez siebie odstępstwa od tradycyjnego rozumienia mitu). Pomysł na reinterpretację tej historii towarzyszył Lewisowi od czasów akademickich, jak sam stwierdził, pracował nad nią przez całe życie. W powieści mit opowiada narrator subiektywny – wyrazista bohaterka nie tylko przedstawiająca przebieg wydarzeń, których była uczestniczką, lecz także ujawniająca swoje uczucia i poglądy – w ten sposób autor wplótł w starożytną legendę własną, rozbudowaną refleksję filozoficzną na temat ludzkiego losu, miłości i wiary.