Bracia Serafiońscy

Bracia Serafiońscy – nazwany przez E.T.A. Hoffmanna zbiór nowel, opowiadań i bajek powstałych między 1819-1821 rokiem i opublikowanych w czterech tomach w tych latach. W fikcyjnej konwencji opisuje on spotkanie grupy przyjaciół w dniu świętego Serapiona. Podczas tego spotkania przyjaciele, którzy wykazują zainteresowanie sztuką, opowiadają sobie wzajemnie różne historie (nowele Hoffmana) i wspólnie je oceniają.

Nazwa zgromadzenia pochodzi jednak w mniejszym stopniu od Serapiona, Świętego z IV wieku, który żył w najsurowszej ascezie na Pustyni Libijskiej. Bardziej chodzi tu o nazwisko szaleńca, które wiele wieków później sam uważał się za Serapiona i który nie był w stanie odróżnić swoich wizji od rzeczywistości. Jego historia składa się na początek fabuły.

Pojęcie reguła Serapiona wywodzi się właśnie od tego dzieła. Chodzi tu o pewną określoną formę poezji, w której opowieść musi być przejrzana wcześniej przez jej twórcę. Nie chodzi tu więc tylko o tworzenie fabuły, przemyślenie różnych możliwości opowieści jest tu warunkiem niezbędnym. Twórca jest tu rozumiany jako przewidujący i ogłaszający ukryte związki dwóch światów. Porusza się on między jawą a snem i pośredniczy między urojeniem a rzeczywistością, umysłem i duszą, elementami ludzkimi i nieludzkimi.

Fikcyjne sprzymierzenie Braci Serafiońskich nie powinno być mylone z naprawdę istniejącym kręgiem przyjaciół Hoffmanna, który również miał nazwę Bracia Serafiońscy.