Astrophel and Stella

Astrophel and Stella – cykl sonetów renesansowego angielskiego poety Philipa Sidneya. Utwór powstał prawdopodobnie w 1582. Został wydany pośmiertnie w 1591. Cykl składa się ze stu ośmiu sonetów i jedenastu piosenek. Jest często uważany za najlepszy zbiór sonetystyczny zaraz za Sonetami Williama Szekspira.

Cykl opowiada o miłości Stelli (Gwiazdy) i Astrophela (Miłośnika gwiazd). Imię bohatera jest grą słów na temat własnego imienia poety. Utwór opowiada o wewnętrznych rozterkach bohatera, który kocha poezję tak samo jak ową dziewczynę. Astrophel próbuje poradzić sobie ze sprzecznymi emocjami. W końcu decyduje się porzucić swoją miłość dla służby państwowej. Cykl jest zbiorem rozważań poety o rozumie, emocjach, namiętnościach i wolnej woli.

Publikacja cyklu zapoczątkowała w elżbietańskiej Anglii modę na pisanie zbiorów sonetów. Samemu Sidneyowi przyniosła sławę. Po śmierci poety na skutek odniesionych w bitwie ran Edmund Spenser napisał na jego cześć elegię zatytułowaną właśnie Astrophel.

Do najbardziej znanych utworów z cyklu należy sonet I:

Interesujący jest sonet 89, oparty na epiforze.

Na język polski przełożono tylko niektóre wiersze z omawianego cyklu. Tłumaczenia sporządzili Jerzy Pietrkiewicz, Stanisław Barańczak i Juliusz Żuławski. Jeden sonet Sidneya przyswoił Jan Kasprowicz. Ukazało się też tłumaczenie cyklu na język czeski. Sonety przełożyli Alois Bejblík i Gustav Francl.