120 dni Sodomy czyli Szkoła libertynizmu

120 dni Sodomy, czyli szkoła libertynizmu (Les cent vingt journées de Sodome ou l’École du libertinage) – powieść markiza de Sade’a. Jej do dziś zachowana forma została ukończona 27 listopada 1785, kiedy autor odbywał karę w Bastylii. W czasie szturmu paryżan na Bastylię 14 lipca 1789 roku „Sto dwadzieścia dni Sodomy, czyli szkoła libertynizmu” dostała się w ręce jednego z plądrujących Bastylię: Arnouxa de Saint-Maximima, który następnie ofiarował go markizowi de Villenevue-Trans, którego rodzina przechowywała rękopis przez trzy pokolenia. W 1900 r. manuskrypt zakupił anonimowy niemiecki bibliofil, wywiózł go do Berlina i przez 30 lat przechowywał w futerale w kształcie fallusa. W tym samym roku opublikował go seksuolog Iwan Bloch i udostępnił hermetycznemu gronu naukowców. Sade nie wiedział, że dzieło jego życia przetrwało. Sądził, że zaginęło bezpowrotnie i zrozpaczony starał się odzyskać swoją ideę, pisząc kolejne swoje słynne dzieła „wyklęte”, np. trzy wersje „Justyny...”, „Juliette”, „Alina i Valcour...”. W liście do przyjaciela napisał słynne zdanie: „Można odkupić stoły i krzesła, ale nie można odzyskać idei!”. Lata spędzone w Charenton zaowocowały również wieloma dziełami „komercyjnymi”, pisanymi dla zarobku, które pokazują jego talent i kunszt pisarski.

Powieść ta jest powszechnie uważana za jedno z najbardziej drastycznych i graficznych dzieł literackich w historii. Zawiera szczegółowe opisy wynaturzonych aktów seksualnych, tortur i morderstw popełnianych na dzieciach, nastolatkach i kobietach. Jej wydawanie i rozpowszechnianie wśród szerokiego grona odbiorców było we Francji i w wielu krajach zakazane do lat 60. XX wieku.