W. G. Sebald

Winfried Georg Sebald (ur. 18 maja 1944 w Wertach im Allgäu, zm. 14 grudnia 2001 w hr. Norfolk, Wielka Brytania) – niemiecki prozaik, poeta i eseista, a także wykładowca akademicki.

Przez pewien czas posługiwał się w Anglii imieniem Max. Na początku lat 80., gdy zaczął pracować nad książkami literackimi, zaczął podpisywać się inicjałami, gdyż swe imiona uważał za nazistowskie. Wiązało się to z osobą jego ojca, Georga, który był zawodowym żołnierzem. Mimo iż nie zapisał się do NSDAP, ani prawdopodobnie nigdy nie walczył na froncie, syn myślał i mówił o nim jako o naziście do końca życia.

Studiował we Fryburgu, gdzie należał do Grupy 64, której celem było dyskutowanie o napisanych przez członków stowarzyszenia dziełach literackich, i napisał pracę magisterską poświęconą nowo odkrytemu wówczas komediopisarzowi ery wilhelmiańskiej, Carlowi Sternheimowi.

Uznawany za jednego z największych niemieckich pisarzy XX wieku. W 2007 roku wymieniony przez byłego sekretarza Akademii Szwedzkiej Horacego Engdahla jako pisarz, który zasłużył na literackiego Nobla. Przedwczesna śmierć odebrała mu szansę na nagrodę.

Od 1966 roku mieszkał w Wielkiej Brytanii. Początkowo pracował jako lektor języka niemieckiego w Manchesterze, a następnie zamieszkał w Norwich, gdzie pracował jako wykładowca akademicki na University of East Anglia.

Umarł na zawał serca, kierując autem, po czym samochód zderzył się z ciężarówką.