Paulus Orosius

Paweł Orozjusz łac. Paulus Orosius (ok. 385 – przed 423) – teolog chrześcijański i historyk urodzony w Bracara Augusta (dziś Braga w Portugalii).

W roku 414 uciekając przed Wandalami przeprawił się do północnej Afryki, następnie przez Egipt udał się do Palestyny, gdzie polemizował z Pelagiuszem. Powrócił do Afryki w roku 416. W dorobku ma wiele pism teologicznych, jednak za najważniejsze uchodzi Siedem ksiąg historii przeciwko poganom (łac. Historiarum libri VII adversus paganos), w których dowodzi, że czasy pogańskie obfitowały w więcej nieszczęść niż czasy jemu współczesne. Księga I tego dzieła obejmuje czasy „od początków świata” do założenia Rzymu, II – do zdobycia Rzymu przez Galów i bitwy pod Kunaksą, III – do podziału monarchii Aleksandra Wielkiego, IV – do upadku Kartaginy, V – do schyłku republiki (powstania Sertoriusza i Spartakusa), VI – do narodzin Chrystusa, VII – do 417 r. Chronologia została przejęta z kroniki Euzebiusza z Cezarei. Orozjusz, mając do dyspozycji wyłącznie historyków pogańskich, nadawał wybranym przez siebie faktom interpretację chrześcijańską. Korzystał z dzieł Justyna, Liwiusza i Tacyta.

Jego dzieło było wykorzystywane w średniowieczu jako podręcznik historii powszechnej. Alfred Wielki przetłumaczył je na anglosaski, dodając własne uzupełnienia.