Federico Fellini (ur. 20 stycznia 1920 w Rimini, zm. 31 października 1993 w Rzymie) – włoski reżyser i scenarzysta filmowy, jeden z czołowych przedstawicieli europejskiego kina autorskiego drugiej połowy XX wieku. Karierę rozpoczynał jako scenarzysta współpracujący z przedstawicielami włoskiego neorealizmu, m.in. Robertem Rossellinim, z czasem jednak wypracował własny, rozpoznawalny styl, łączący elementy baroku, estetyki cyrkowej oraz onirycznej wizyjności.
Do najbardziej znanych filmów w jego dorobku należą La strada (1954), Noce Cabirii (1957), Osiem i pół (1963) oraz Amarcord (1974) – nagrodzone Oscarami dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego – a także Słodkie życie (1960), uhonorowane Złotą Palmą na Festiwalu Filmowym w Cannes. W 1993 roku otrzymał Oscara honorowego za całokształt twórczości. Przez większą część swojej kariery reżyserskiej, od Białego szejka (1952) do Próby orkiestry (1979), współpracował z kompozytorem Nino Rotą, a od 1943 roku pozostawał w związku małżeńskim z aktorką Giuliettą Masiną, która zagrała w wielu jego filmach.
Twórczość Felliniego łączyła elementy realizmu magicznego i surrealizmu z pogłębioną analizą psychologiczną postaci, co pozwalało reżyserowi balansować między rzeczywistością a sferą wyobraźni. Wpływ jego twórczości na kolejne pokolenia reżyserów był na tyle istotny, że w krytyce filmowej upowszechnił się przymiotnik felliniano, odnoszący się do filmów o bujnej, ekstrawaganckiej wyobraźni wizualnej. W przeprowadzonej w 2002 roku ankiecie magazynu „Sight and Sound” Fellini zajął siódme miejsce na liście najważniejszych reżyserów w historii kina według krytyków oraz drugie miejsce na analogicznej liście sporządzonej przez samych reżyserów.
