Dawid Rubinowicz

Dawid Rubinowicz (ur. 27 lipca 1927 w Kielcach, zamordowany 22 lub 23 września 1942 w Treblince) – żydowski chłopiec, autor pamiętnika opisującego prześladowania Żydów podczas II wojny światowej.

Dawid był synem Joska i Tauby – jego rodzice przed wojną prowadzili mleczarnię we wsi Krajno na Kielecczyźnie, miał dwoje młodszego rodzeństwa. W 1939 ukończył szóstą klasę w polskiej szkole podstawowej w Krajnie. Podczas wojny rodzina została przesiedlona do getta w Bodzentynie, a stamtąd we wrześniu 1942 pognano ich na stację kolejową w Suchedniowie. 21 września 1942 zostali wywiezieni do niemieckiego obozu zagłady w Treblince.

Pamiętnik Rubinowicza napisany jest prostym językiem w pięciu szkolnych zeszytach, obejmuje okres od 21 marca 1940 do 1 czerwca 1942, obrazuje zwykłe dzieciństwo przerwane okupacją i prześladowaniami niemieckimi. Odnalezione po wojnie zapiski zostały opublikowane po raz pierwszy przez Marię Jarochowską w „Twórczości”, w styczniu 1960; fragmenty dziennika publikowały pisma krajowe i zagraniczne.