Alfred Hitchcock

Alfred Joseph Hitchcock, KBE (wym. [ˈælfrɪd ˈd͡ʒəʊzəf ˈhɪtʃˌkɒk]; ur. 13 sierpnia 1899 w Londynie, zm. 29 kwietnia 1980 w Los Angeles) – angielsko-amerykański reżyser filmowy, telewizyjny, scenarzysta i producent, uznawany za jednego z najbardziej wpływowych twórców filmowych w historii kina. Określany mianem „mistrza suspensu”. W trwającej sześć dekad karierze wyreżyserował 53 filmy fabularne. Rozpoznawalność przyniosły mu liczne wywiady, występy cameo w swoich produkcjach i serial kryminalny Alfred Hitchcock przedstawia (1955–1962), którego był gospodarzem. Podobne uznanie zyskiwali aktorzy grający w jego filmach.

Początkowo zarabiał jako copywriter oraz pracownik techniczny w przedsiębiorstwie zajmującym się produkcją kabli elektrycznych. W 1919 rozpoczął pracę w branży filmowej, zajmując się projektowaniem napisów. Jego pierwszy udany film, Lokator (1927), w znacznym stopniu przyczynił się do rozwoju i ukształtowania dreszczowca jako gatunku filmowego. Zaprezentowany dwa lata później Szantaż był pierwszym brytyjskim filmem dźwiękowym. Jego dwie produkcje z lat 30., 39 kroków (1935) oraz Starsza pani znika (1938), należą – według Brytyjskiego Instytutu Filmowego (BFI) – do grona najwybitniejszych filmów kinematografii brytyjskiej XX wieku. W 1939, będąc filmowcem o międzynarodowym uznaniu i znaczeniu, za namową producenta Davida O. Selznicka, przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie w latach 40. wyreżyserował szereg udanych i kasowych produkcji, w tym m.in. takie tytuły, jak: Rebeka (1940), Zagraniczny korespondent (1940), Podejrzenie (1941), Cień wątpliwości (1943), Urzeczona (1945) czy Osławiona (1946). Zrealizowane przezeń w latach 50. i 60. filmy Okno na podwórze (1954), Zawrót głowy (1958), Północ, północny zachód (1959), Psychoza (1960) i Ptaki (1963), na trwałe wpisały się do kanonu klasyki amerykańskiego kina. W trakcie 60-letniej kariery był pięciokrotnie nominowany do nagrody Akademii Filmowej w kategorii za najlepszą reżyserię.

Jego styl reżyserski obejmował płynny ruch kamery, która naśladowała spojrzenie granej postaci – stawiając tym samym widza w roli podglądacza – i filmowanie ujęć w taki sposób, aby zmaksymalizować uczucie lęku i niepokoju. W 1955 przyjął obywatelstwo amerykańskie. Otrzymał francuski Order Sztuki i Literatury w klasie Oficera, Legię Honorową w klasie Kawalera i Order Imperium Brytyjskiego w klasie Kawalera Komandora (KBE). W 1980 otrzymał z nadania Elżbiety II tytuł honorowy Sir.